Tam görüntüleri gör — ücretsiz kayıt
Google ile devam et — ücretsiz veya e-posta ile kayıt ol

Tetradrachm

İhraççı Pergamon
Yıl 133 BC - 67 BC
Tür Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Değer Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Para birimi Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Bileşim Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ağırlık 11.97 g
Çap Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Kalınlık Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Şekil Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Teknik Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Yönlendirme Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Gravürcü(ler) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Dolaşımda olduğu yıl Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Referans(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz yazısı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz açıklaması Two intertwined serpents coil around a standing bow and bowcase (gorytos) set centrally in the field; a thyrsus or kerykeion appears to the right; a magistrate's monogram is placed in the upper field and a second control mark to the left; the inscription naming Pergamon appears in the exergue and lateral fields.
Arka yüz yazısı Greek
Arka yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Kenar Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Darphane Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Basma adedi Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ek bilgiler

After Attalos III died without an heir in 133 BC and bequeathed his kingdom directly to Rome, Pergamon did not immediately vanish as a minting authority. The city continued striking civic coinage under the newly formed province of Asia, maintaining its own monetary tradition even as Roman administration tightened around it. These so-called "cistophoric" tetradrachms — named for the cista mystica imagery type dominant in the region — circulated as the workhorse currency of the province for decades, accepted by Rome as a de facto provincial standard at a fixed exchange rate of three cistophori to one Roman denarius.

The SNG von Aulock 1347 attribution places this piece within a well-documented sequence, though die studies by Kleiner and Noe identified considerable variation across the Pergamene series that catalog numbers alone obscure.