Katalog
Tam görüntüleri gör — ücretsiz kayıt
Google ile devam et — ücretsiz
veya e-posta ile kayıt ol
Neden kayıt olunmalı? Yalnızca kataloğumuzu botlardan korumak için. E-postanız gizli kalır — asla paylaşmayacağız veya izinsiz hiçbir şey göndermeyeceğiz. Bunu garanti ediyoruz!
50 Forint
| İhraççı | Magyar Nemzeti Bank |
|---|---|
| Yıl | 1951 |
| Tür | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Değer | 50 Forint (50 HUF) |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz açıklaması | A large central intaglio vignette illustrates a dynamic cavalry battle scene between Hungarian Kuruc insurrectionists and pro-Habsburg Imperial soldiers, with mounted figures in vigorous motion across a smoky battlefield. The numeral 50 appears in guilloche-framed rosettes at both left and right margins. The denomination ÖTVEN FORINT is inscribed in letterpress both above and below the central vignette frame. |
| Arka yüz lejandı | ÖTVEN FORINT NAGY Z. SC. |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Yorumlar |
The 1951 series was issued under full Soviet-style central planning, just two years after Hungary's forced political consolidation under Rákosi. The National Bank had been nationalized in 1948, and these notes were among the first produced entirely within Hungary — design, engraving, and printing — without recourse to foreign security printers, which the new regime considered politically important.
Ádám Mányoki as a named designer credit is worth noting: he was an 18th-century court painter, long dead, whose work was being conscripted posthumously into the iconographic program of a communist state. The attribution almost certainly refers to a portrait source, not a living collaborator.