Katalog
1 Rupee with four languages
| İhraççı | Government of Pakistan |
|---|---|
| Yıl | 1974 |
| Tür | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Değer | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | 1 January 2002 |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | The obverse is dominated by the crescent and star emblem of Pakistan, printed in blue-grey tones at right centre, flanked by a decorative guilloche border with intricate geometric patterns along all edges. The denomination numeral '1' appears at upper left and lower left corners, with the title 'حکومت پاکستان' (Government of Pakistan) inscribed in Urdu Nastaliq script at upper centre, and 'ایک روپیہ' (One Rupee) below it. A lower panel carries the denomination legend in four languages, with a signature line and ornamental underprint throughout. |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | حکومت پاکستان ایک روپیہ عبدالرءوف سیکریڑی وزارت مال حکومت پاکستان |
| Arka yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz lejandı | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Yorumlar |
Pakistan's 1 Rupee notes of this period were government-issued obligations rather than State Bank instruments — a distinction rooted in the colonial-era convention of treating the rupee's lowest denominations as treasury liabilities rather than central bank liabilities. That separation persisted well after independence and remained in force throughout the 1970s issues.
The four-language format — Urdu, Bengali having been dropped after 1971 — reflects the linguistic accommodation demands that followed East Pakistan's secession. By 1974, the text panels carried Urdu, English, and two regional languages, a quiet political negotiation encoded in typesetting.