Katalog
10 Francs - Colbert
| İhraççı | Caisse Centrale de la France d'Outre-Mer |
|---|---|
| Yıl | 1947 |
| Tür | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Değer | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Paper |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | DIX FRANCS CAISSE CENTRALE DE LA FRANCE D'OUTRE-MER P. MUNIER FEC. HOURRIEZ SC. (Translation: Ten Francs Central Fund of Overseas France) |
| Arka yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz lejandı | CAISSE CENTRALE DE LA FRANCE D'OUTRE-MER L'ARTICLE 139 DU CODE PENAL PUNIT DES TRAVAUX FORCES CEUX QUI AURONT CONTREFAIT OU FALSIFIE LES BILLETS DE BANQUE AUTORISES PAR LA LOI P. MUNIER FEC. A. CHAPON SC. (Translation: Central Fund of Overseas France. Article 139 of the Penal Code punishes with forced labour those who have counterfeited or falsified bank notes authorized by law.) |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Yorumlar |
The Caisse Centrale de la France d'Outre-Mer was established by de Gaulle's provisional government in 1944 specifically to restore monetary order in liberated French territories — a direct response to the proliferation of Allied Military Currency and improvised local issues during the occupation years. This 10 Francs note, part of the postwar reconstruction series, circulated across a remarkably dispersed currency zone that included French Guiana, Guadeloupe, Martinique, and Réunion simultaneously.
Hourriez and Chapon were both career engravers at the Banque de France's atelier, and the split attribution — one engraver per face — was routine workshop practice there, not a sign of any unusual production arrangement.