کاتالوگ
10 Francs - Colbert
| صادرکننده | Caisse Centrale de la France d'Outre-Mer |
|---|---|
| سال | 1947 |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جنس | Paper |
| ابعاد | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| چاپخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| طراح(ان) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
|---|---|
| نوشتههای روی اسکناس | DIX FRANCS CAISSE CENTRALE DE LA FRANCE D'OUTRE-MER P. MUNIER FEC. HOURRIEZ SC. (Translation: Ten Francs Central Fund of Overseas France) |
| توضیحات پشت اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای پشت اسکناس | CAISSE CENTRALE DE LA FRANCE D'OUTRE-MER L'ARTICLE 139 DU CODE PENAL PUNIT DES TRAVAUX FORCES CEUX QUI AURONT CONTREFAIT OU FALSIFIE LES BILLETS DE BANQUE AUTORISES PAR LA LOI P. MUNIER FEC. A. CHAPON SC. (Translation: Central Fund of Overseas France. Article 139 of the Penal Code punishes with forced labour those who have counterfeited or falsified bank notes authorized by law.) |
| امضا(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوع ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| گونهها | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| یادداشتها |
The Caisse Centrale de la France d'Outre-Mer was established by de Gaulle's provisional government in 1944 specifically to restore monetary order in liberated French territories — a direct response to the proliferation of Allied Military Currency and improvised local issues during the occupation years. This 10 Francs note, part of the postwar reconstruction series, circulated across a remarkably dispersed currency zone that included French Guiana, Guadeloupe, Martinique, and Réunion simultaneously.
Hourriez and Chapon were both career engravers at the Banque de France's atelier, and the split attribution — one engraver per face — was routine workshop practice there, not a sign of any unusual production arrangement.