Katalog
| İhraççı | Bank of New South Wales |
|---|---|
| Yıl | ND (1910) |
| Tür | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Değer | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Cotton paper |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz lejandı | FIFTY |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | P#A90a - Adelaide P#A90b - Melbourne P#A90c - Sydney |
| Yorumlar |
The Bank of New South Wales was not a central bank — it was a private commercial institution, the oldest bank on the Australian continent, and it continued issuing its own notes well into the twentieth century because Australian federal banking legislation was slow to consolidate note-issue authority. The Commonwealth Bank didn't achieve a full monopoly on Australian note issue until 1910, meaning this note exists right at that legal boundary.
Charles Skipper and East printed a substantial portion of Australian and colonial banknote production from their London operation. At the £50 level, circulation was almost entirely interbank and commercial — retail contact was negligible, which is why high-denomination survivors often show less wear than their lower-denomination counterparts.