کاتالوگ
مشاهده تصاویر کامل — ثبتنام رایگان
ادامه با Google — رایگان است
یا با ایمیل ثبتنام کنید
چرا ثبتنام کنیم؟ فقط برای جلوگیری از رباتها. ایمیل شما خصوصی میماند — هرگز آن را به اشتراک نمیگذاریم یا بدون اجازه چیزی نمیفرستیم. این را تضمین میکنیم!
50 Pfennig - Berlin Alexanderwerk A. von dern Nahmer A.G
| صادرکننده | Alexanderwerk A. von der Nahmer A.G., Berlin |
|---|---|
| سال | |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | Mark (1914-1924) |
| ترکیب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| وزن | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| قطر | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضخامت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تکنیک | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جهت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
|---|---|
| خط روی سکه | Latin |
| نوشتههای روی سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات پشت سکه | The reverse displays a continuous pearl border following the octagonal outline of the coin, enclosing a plain, unadorned field. The large numeral '50', denoting the denomination of fifty Pfennig, occupies virtually the entire central field in bold raised figures. The design is stark and functional, with no additional legend, ornament, or exergual inscription, characteristic of privately issued German wartime notgeld tokens. |
| خط پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| لبه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضرابخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تیراژ ضرب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| اطلاعات تکمیلی |
Alexanderwerk A. von der Nahmer A.G. was a Berlin-based manufacturer of machine tools and food processing equipment, and like hundreds of German industrial firms during the First World War emergency, it issued its own notgeld to keep wages flowing when state-minted small coinage vanished from circulation. Zinc was the wartime compromise — copper and nickel had been requisitioned for munitions production by 1916, leaving municipalities and private employers alike to strike whatever base metal they could source.