Tam görüntüleri gör — ücretsiz kayıt
Google ile devam et — ücretsiz veya e-posta ile kayıt ol

50 Kurush

İhraççı Ottoman Empire
Yıl 1840
Tür Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Değer 50 Kurush
Para birimi Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Bileşim Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Boyut Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Şekil Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Matbaa Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Tasarımcı(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Gravürcü(ler) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Dolaşımda olduğu yıl Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Referans(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz açıklaması The note bears the tughra of Sultan Abdülmecid I at upper center, accompanied by two circular official seals including that of Saib Pasha at lower left. Ottoman calligraphic script inscriptions in naskh and diwani hands are arranged in horizontal bands across the face, with the denomination indicated in Ottoman numerals.
Ön yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
İmza(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Koruma türü Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Koruma açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Varyantlar Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Yorumlar

The 1840 Ottoman 50 Kurush is among the earliest entries in the Pick catalog for Turkey — this is the kaime, the first paper currency the Ottoman state ever issued. Introduced under Mahmud II's successor Abdülmecid I as a borrowing instrument to cover chronic treasury deficits, it was never originally conceived as a circulating banknote at all. The kaime functioned more like a forced loan receipt, bearing interest at eight percent.

Public reception was hostile. Anatolian and Arab provinces rejected paper outright, and within years the notes were trading at steep discounts to face value. Counterfeiting emerged almost immediately, partly because early production lacked sophisticated security features — the printing was handled domestically at a time when Ottoman technical capacity for intaglio work was limited.

Surviving examples from this first emission are rare; most wore out quickly or were destroyed during subsequent currency reforms.