کاتالوگ
مشاهده تصاویر کامل — ثبتنام رایگان
ادامه با Google — رایگان است
یا با ایمیل ثبتنام کنید
چرا ثبتنام کنیم؟ فقط برای جلوگیری از رباتها. ایمیل شما خصوصی میماند — هرگز آن را به اشتراک نمیگذاریم یا بدون اجازه چیزی نمیفرستیم. این را تضمین میکنیم!
10 Pfennig - Rudolstadt Charlotte v. Schiller
| صادرکننده | Stadtrat Rudolstadt (City Council of Rudolstadt) |
|---|---|
| سال | 1920 |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ترکیب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| وزن | 3.3 g |
| قطر | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضخامت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تکنیک | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جهت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی سکه | The large numeral '10' dominates the central field, with the denomination 'PFENNIG' inscribed below in bold capital letters and the date '1920' beneath that. The circular legend 'STADTIRAT RUDOLSTADT' runs along the upper periphery, flanking the numeral on either side. The design is purely typographic with no figurative elements, characteristic of Weimar-era German Notgeld emergency coinage. |
|---|---|
| خط روی سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای روی سکه | STADTRAT RUDOLSTADT 10 PFENNIG 1920 |
| توضیحات پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| خط پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| لبه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضرابخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تیراژ ضرب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| اطلاعات تکمیلی |
Rudolstadt issued this notgeld piece in 1920 partly as a civic tribute to Charlotte von Lengefeld, who married Friedrich Schiller in the town in 1790 — a local historical claim the city council was not shy about leveraging during a period when emergency coinage gave municipalities unusual latitude for self-promotion. Iron was the practical choice: nickel and copper remained scarce in post-war Germany long after the Armistice, and municipal issuers across Thuringia defaulted to whatever base metal the foundries could supply.