کاتالوگ
10 Pfennig Industry Series
| صادرکننده | Stadt Pößneck (City of Pößneck, Thuringia) |
|---|---|
| سال | |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | 10 Pfennigs (10 Pfennige) (0.10) |
| واحد پول | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جنس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ابعاد | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| چاپخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| طراح(ان) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
|---|---|
| نوشتههای روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات پشت اسکناس | The reverse is similarly divided into two vertical panels with a decorative dashed border. The left panel, on a blue ground, bears a denomination cartouche reading 'Pf 10 Pf' in ornamental type above a scroll ribbon inscribed 'Jeder kennt das Pößnecker Leder,' with a vignette of a raw animal hide below. The right panel presents a colour lithographic industrial scene of a tannery yard: a worker tends large wooden barrels or rollers outside a workshop, evoking Pößneck's celebrated leather industry, with the word 'Walzfüller' inscribed at the top and the numeral '10' at each corner. |
| نوشتههای پشت اسکناس | Pf 10 Pf Jeder kennt das Pößnecker Leder Walzfüller 10 |
| امضا(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوع ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| گونهها | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| یادداشتها |
Pößneck's Notgeld issues from the early 1920s were printed locally by Kuhlborn — unusual for smaller Thuringian towns, which more often contracted out to Leipzig or Jena printers. The Industry Series label suggests this was part of a thematic set, almost certainly produced with collectors in mind as much as for emergency small-change use, a commercial reality that defined much of the later Notgeld wave after 1921.
By that point, genuine purchasing necessity had largely passed; municipalities issued these to generate revenue through direct sales to collectors, a practice that blurred the line between currency and souvenir from the start.