Katalog
Neden kayıt olunmalı? Yalnızca kataloğumuzu botlardan korumak için. E-postanız gizli kalır — asla paylaşmayacağız veya izinsiz hiçbir şey göndermeyeceğiz. Bunu garanti ediyoruz!
| İhraççı | Central Bank of Libya |
|---|---|
| Yıl | 2002 |
| Tür | Standard circulation banknote |
| Değer | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz açıklaması | Central vignette shows a hilltop fortress with a large crowd gathered below, rendered in intaglio in grey and green tones. The composition is framed by elaborate multicoloured geometric and arabesque guilloche borders in the Islamic tradition, with the bank name in Arabic script across the upper register and the denomination in Arabic letters within a green panel at the lower centre. |
| Arka yüz lejandı | مصرف ليبيا المركزي عشرة دنانير |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Yorumlar |
Thomas De La Rue printed this series during a period when Libya remained under UN sanctions — imposed after Lockerbie — that were only formally lifted in September 2003. The notes were prepared and issued while Gaddafi's government was still navigating the drawn-out compensation negotiations with victims' families, making this a transitional issue in every practical sense.
De La Rue's contract work for Tripoli during this period is a minor footnote in the broader story of how sanctioned states maintained functioning currency infrastructure through intermediaries operating from neutral jurisdictions.