Tam görüntüleri gör — ücretsiz kayıt
Google ile devam et — ücretsiz veya e-posta ile kayıt ol

Pitis Kuching - Sultan Kamaluddin

İhraççı Sultanate of Brunei
Yıl 1710-1740
Tür Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Değer 1 Pitis
Para birimi Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Bileşim Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ağırlık Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Çap Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Kalınlık Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Şekil Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Teknik Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Yönlendirme Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Gravürcü(ler) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Dolaşımda olduğu yıl Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Referans(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz yazısı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz açıklaması The reverse field bears a multi-line Arabic inscription in raised relief, distributed across the octagonal flan and arranged in horizontal registers around the central circular perforation. The calligraphic legends, rendered in a regional Jawi-influenced Arabic script, identify the sultan by name and royal epithet. A plain raised rim follows the octagonal periphery, and a dot ornament is visible in the upper facet separating the border from the inscription field.
Arka yüz yazısı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Kenar Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Darphane Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Basma adedi ND (1710-1740)
Ek bilgiler

The "Kuching" pitis — kuching meaning cat in Malay — belongs to a poorly documented series of tin-lead small change that circulated through Brunei's trading networks during the early eighteenth century, when the sultanate's political authority had contracted sharply following decades of succession disputes and the loss of territory to European and Sulu pressures. Sultan Kamaluddin's reign itself remains imprecisely dated in Western scholarship, which is why the attribution carries a thirty-year window rather than firm regnal years.

Tin-lead pitis were essentially fiduciary tokens — their intrinsic value negligible, their acceptance dependent entirely on local confidence in the issuing court.