کاتالوگ
چرا ثبتنام کنیم؟ فقط برای جلوگیری از رباتها. ایمیل شما خصوصی میماند — هرگز آن را به اشتراک نمیگذاریم یا بدون اجازه چیزی نمیفرستیم. این را تضمین میکنیم!
| صادرکننده | Sasanian Empire |
|---|---|
| سال | 233-239 |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ترکیب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| وزن | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| قطر | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضخامت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تکنیک | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جهت | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | SNS PBW1#IIIb(4a)/3c(2b) |
| توضیحات روی سکه | Draped bust of Ardashir I facing right, wearing a diademed close-fitting headdress with prominent korymbos (hair globe) and protective earflaps characteristic of early Sasanian royal portraiture. The diadem is of type G, with ribbon ends visible behind the neck. The effigy is rendered in a stylized frontal-profile manner typical of early Sasanian die-cutting, with the king's features boldly struck in high relief. A beaded border encircles the design, and a Middle Persian (Pahlavi) inscription in the field identifies the king. |
|---|---|
| خط روی سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای روی سکه | 𐭠𐭥𐭣𐭧𐭱𐭩𐭥 𐭬𐭫𐭪𐭠𐭭 |
| توضیحات پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| خط پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای پشت سکه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| لبه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ضرابخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| تیراژ ضرب | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| اطلاعات تکمیلی |
Ardashir I founded the Sasanian dynasty by defeating and killing the last Arsacid king, Artabanus IV, at the Battle of Hormozdgan in 224 AD — ending nearly five centuries of Parthian rule. These drachms served his immediate political need to assert legitimacy across a vast, recently conquered territory still accustomed to Arsacid coinage. The SNS type places this issue within a fairly narrow window of his reign, during which the royal portrait type was actively evolving as the new dynasty worked out its iconographic vocabulary.