کاتالوگ
چرا ثبتنام کنیم؟ فقط برای جلوگیری از رباتها. ایمیل شما خصوصی میماند — هرگز آن را به اشتراک نمیگذاریم یا بدون اجازه چیزی نمیفرستیم. این را تضمین میکنیم!
| صادرکننده | State Bank of Pakistan |
|---|---|
| سال | 1964-1971 |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| جنس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ابعاد | 154 × 84 mm |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| چاپخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| طراح(ان) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی اسکناس | Central vignette of Quaid-i-Azam Mohammed Ali Jinnah in three-quarter portrait, rendered in intaglio against a light guilloche underprint in green and orange tones. Serial number appears twice across the upper portion of the note, with multilingual inscriptions in Urdu, Bengali, and English arranged in vertical panels to either side of the portrait. Denomination numerals appear in the four corners within ornate borderwork. |
|---|---|
| نوشتههای روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات پشت اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوشتههای پشت اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| امضا(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوع ویژگی امنیتی | Watermark |
| توضیحات ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| گونهها | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| یادداشتها |
Pakistan's pre-Partition currency arrangements left the new state temporarily dependent on the Reserve Bank of India — the State Bank of Pakistan only assumed full central banking functions in 1948. By the time this series was designed, the bank had settled into its own visual idiom, though still working within conventions established for the subcontinent's paper money tradition. The P#17 ran across a notably turbulent political window: the Ayub Khan government gave way to Yahya Khan's military administration in 1969, and the series was still in circulation when East Pakistan separated to become Bangladesh in 1971.
The presence of Mahbubur Rashid's signature — rendered in both Urdu and Bengali — reflects the constitutional requirement to acknowledge East Pakistan's linguistic parity, a political concession that became irrelevant almost immediately after.