Tam görüntüleri gör — ücretsiz kayıt
Google ile devam et — ücretsiz veya e-posta ile kayıt ol

100 Francs

İhraççı Banque de l'Algérie
Yıl 1921-1939
Tür Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Değer 100 Francs (100 TNF)
Para birimi Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Bileşim Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Boyut Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Şekil Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Matbaa Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Tasarımcı(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Gravürcü(ler) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Dolaşımda olduğu yıl Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Referans(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Ön yüz lejandı BANQUE DE L'ALGÉRIE / CENT FRANCS / PAYABLES AU PORTEUR ET A VUE / بايه بنك تدفع في جزاير / TUNISIE / ART. 139 - LE CODE PÉNAL PUNIT DES TRAVAUX FORCÉS A PERPÉTUITÉ LE CONTREFACTEUR / Georges Duval - FEC / C. ROMAGNOLI - SC
Arka yüz açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Arka yüz lejandı Giriş yapın ayrıntıları görmek için
İmza(lar) Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Koruma türü Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Koruma açıklaması Giriş yapın ayrıntıları görmek için
Varyantlar P#10a - 1921-1929 / 22.11.1928
P#10b - 1933 / 12.01.1933
P#10c - 1936-1939 / 17.06.1936
Yorumlar

The Banque de l'Algérie operated under a French colonial charter but functioned with considerable independence from the Banque de France — it retained its own note-issuing privilege long after comparable institutions elsewhere had been absorbed into metropolitan structures. This series bridged a period of significant demographic and economic pressure in the territory, with the 1920s boom in Algerian wine and cereal exports driving genuine demand for higher-denomination paper in commercial circulation.

Romagnoli was among the more accomplished intaglio engravers working in the French tradition during this period, and his name appearing on a colonial issue is itself a marker of the production standards Duval's designs were held to. The watermark security was modest by interwar standards, but consistent across the fifteen-year print run.