کاتالوگ
1 Lira
| صادرکننده | Banca Nazionale nel Regno d'Italia |
|---|---|
| سال | 1869-1873 |
| نوع | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ارزش | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| واحد پول | Lira (1861-2001) |
| جنس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| ابعاد | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| شکل | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| چاپخانه | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| طراح(ان) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| حکاک(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| در گردش تا | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| مرجع(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
|---|---|
| نوشتههای روی اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| توضیحات پشت اسکناس | The reverse is dominated by a large central medallion vignette with a facing portrait of Italia Turrita, encircled by repeated inscriptions 'UNA' and 'ITALIA'. Four smaller medallions occupy the corners: upper left with a portrait of Camillo Benso, Count of Cavour, facing right; upper right with a portrait of Cristoforo Colombo facing left; lower left with a facing portrait of Daniele Manin; and lower right with a portrait of Dante Alighieri facing left. All portrait vignettes are rendered in black, against a guilloche underprint in light green repeating the denomination 'UNA' across the entire surface. |
| نوشتههای پشت اسکناس | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| امضا(ها) | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| نوع ویژگی امنیتی | Watermark |
| توضیحات ویژگی امنیتی | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| گونهها | وارد شوید برای مشاهده جزئیات |
| یادداشتها |
The Banca Nazionale nel Regno d'Italia was itself a provisional institution — Italy had unified only in 1861, and the country still lacked a single central bank, with several regional banks of issue operating simultaneously throughout this period. This 1 Lira note belongs to the fractional currency that effectively replaced small silver coinage hoarded by a public with no faith in the new state's finances.
Dondorf & Naumann were primarily known for playing cards and chromolithographic work; their banknote commissions were a secondary business, and Italian authorities turned to Frankfurt partly because domestic printing infrastructure for secure currency was still underdeveloped in the early Kingdom.