Katalog
Neden kayıt olunmalı? Yalnızca kataloğumuzu botlardan korumak için. E-postanız gizli kalır — asla paylaşmayacağız veya izinsiz hiçbir şey göndermeyeceğiz. Bunu garanti ediyoruz!
| İhraççı | Ottoman Imperial Treasury (Hazine-i Amire) |
|---|---|
| Yıl | 1840 |
| Tür | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Değer | 1.000 Kuruş |
| Para birimi | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Bileşim | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Boyut | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Şekil | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Matbaa | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Tasarımcı(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Gravürcü(ler) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Dolaşımda olduğu yıl | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Referans(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Ön yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
|---|---|
| Ön yüz lejandı | كايمه ١٠٠٠ قروش |
| Arka yüz açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Arka yüz lejandı | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| İmza(lar) | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Koruma türü | Official seal |
| Koruma açıklaması | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Varyantlar | Giriş yapın ayrıntıları görmek için |
| Yorumlar |
The 1,000 Kuruş of 1840 belongs to the first generation of Ottoman paper money ever issued — the Kaime-i mutebere-i nakdiye, introduced under Sultan Abdülmecid I as an emergency fiscal measure to fund military expenditures following the costly Egyptian crisis of 1839 and the broader strain of Tanzimat-era reforms. The Ottoman state had no central bank at this point; the Hazine-i Amire issued these notes directly as interest-bearing instruments, a hybrid of bond and banknote that the public treated with considerable skepticism.
Forgery was a serious problem almost immediately. The security apparatus was rudimentary — a hand-applied official seal — and the notes were produced domestically without the sophisticated intaglio printing available to European issuers of the period. Later Kaime emissions required increasingly elaborate countermeasures precisely because this inaugural series proved so easy to replicate.